Παρασκευή, 21 Αυγούστου 2009

Το λεει..Το εννοει;


alt

"Και δεν εισαι εδω..
Και μου λειπεις..
Και δεν σε θελω πια διπλα μου..
Και σ'αγαπω.."

Mα τι της συμβαινει πια; Γιατι χανεται μεσα στις ιδιες της τις επιθυμιες; Γιατι οι επιθυμιες της χανονται μεσα της; Γιατι το μυαλο την μπερδευει; Γιατι η καρδια την πονα;

Ειναι σε μια φαση που τιποτα σε αυτην δεν λειτουργει.. Δεν λειτουργει.. Καθολου.. Κοιταει την ωρα.. Ασυναισθητα.. Δεν τη συγκρατει.. Κοιταει ξανα.. Μονο και μονο για να δει ποσος χρονος απομενει μεχρι το ξημερωμα.. Ρουφαει τον καπνο της.. Αλλα δεν καταλαβαινει την γευση του.. Αλλη μια τζουρα.. Και το τσιγαρο ακομα στα χειλη της.. Χαμογελαει..Με κατι που ακουει.. Αλλα δεν καταλαβαινει.. Ζηταει εξηγηση.. Χαμογελαει ξανα.. Ισα ισα για να επιβεβαιωσει την εικονα που εδωσε.. Κλαει.. Χωρις λογο.. Σταματαει και συλλογιζεται.. Συνειδητοποιει.. Κλαει με λυγμους..

"Μα τι μου συμβαινει πια;"

Δεν ξερει.. Δεν ξερει πως συμβαινει αυτο.. Να νιωθει τοσα συναισθηματα μαζι.. Χαρα,λυπη,θυμο,νοσταλγια,αγαπη,μισος,ερωτα.. Και μπερδευεται..Και χανεται..

"Σε μισω!"
Για ολα οσα της εκανε.. Για το πως της φερθηκε.. Που δεν εκτιμησε.. Το τι ηταν,το τι εγινε για αυτον,το τι εδωσε σε αυτον.. Που δεν τα δεχτηκε.. Που επαιξε με εκεινη,την καρδια,τα συναισθηματα της..
"Σε μισω!"
Που δεν ενιωσε ποσο πολυ τον αγαπησε..
"Σε μισω!"
Γιατι δεν μπορει να τον εχει..
"Σε μισω!"
Που την εκανε να τον αγαπαει...

"Σ΄αγαπω.."
Για ολα οσα πηρε απο εκεινον.. Για τη στηριξη,τα φιλια,τα χαδια.. Την αγκαλια του τα καλοκαιρινα βραδυα που εκεινη κρυωνε.. Που ηταν διπλα της οταν ολοι οι αλλοι την ειχαν ξεχασει..
"Σ' αγαπω.."
Γιατι προσπαθησε να την κανει καλυτερη.. Για ολα οσα εζησαν μαζι.. Για τους ουρανους που ειδαν μαζι.. Για τα δυσκολα.. Τα ευκολα.. Τα ομορφα.. Τα ασχημα.. Τα ονειρα,τις επιθυμιες.. Την αλλη ζωη μαζι του..
"Σ' αγαπω..Και θυμαμαι.."
Τα χειλη του στα δικα της..Τα δαχτυλα περασμενα στα δικα της.. Εκεινη χωμενη μεσα στην αγκαλια του,τον ιδιο..

"Σ' αγαπω..
           Ενω ξερω οτι δεν πρεπει..

                   Πρεπει να σε μισω..Ναι,πρεπει..Πρεπει..
Σε μισω!"

Το λεει..Το εννοει;

"Σ' αγαπω.."


Τρίτη, 11 Αυγούστου 2009

Αγρυπνη νυχτα..Αγρυπνες νυχτες..

altΑγρυπνη νυχτα..Αγρυπνες νυχτες..

Αλλη μια νυχτα,που δεν εχει κλεισει ματι.. Ξημερωσε.. Και αυτη ακομα εκει.. Να κανει οτι κανει εδω και τοσες μερες,τοσες ωρες.. Στο καταφυγιο.. Με τον ουρανο να την τυλιγει.. Στη λυτρωση της ερημικοτητας.. Να αναπολει.. Να θυμαται.. Να μετανιωνει.. Για τα λαθη της.. Τις δειλιες της.. Ολα οσα τον απομακρυναν απο κοντα της..

Με ενα κομματι χαρτι μπροστα της..

Ξημερωσε.. Και αυτη ακομα εκει.. Να αποζητα.. Την αγκαλια του, το κορμι του, τα χειλη του, την υπαρξη του..Ολα.. Οσα εζησαν, οσα δεν εζησαν.. Οτι ονειρευτηκαν, οτι δεν προλαβαν να ονειρευτουν..

Μονολογει..

"Που ειναι η λυτρωση; Αραγε την βρηκε κανεις; Γιατι εγω ακομα την ψαχνω; Βρες μου ενα τροπο.. Ξανα.. Οδηγησε με στα μονοπατια της ψυχης σου.. Συγχωραμε που δεν βρηκα το θαροος.. Φοβηθηκα.. Νιωσε με.."


Δακρυζει..

"Που ειναι η λυτρωση; Στα ματια σου.."

Μονο με ενα βλεμμα του παει στον παραδεισο..Η στην κολαση.. Πεθαινει.. Μεσα της αργοσβηνει.. Πηγαινει.. Σε εναν Αδη.. Καθε νυχτα.. Καθε ατελειωτη νυχτα.. Και καθε φορα που ξημερωνει ανασταινεται.. Για να πεθανει ξανα.. Μολις την τυλιξει το σκοταδι.. Μολις βυθιστει στην απογνωση.. Ξανα.. Μια απογνωση που δεν μπορει να της ξεφυγει.. Οσο και να παλευει.. Οσο και να προσπαθει..

"Δεν μπορω..Ακου με..Νιωσε με.."

Δεν μπορει..

"Που ειναι η λυτρωση; Στον υπνο.."

Κοιμαται μετα το ξημερωμα.. Ξυπναει.. Απο ταραγμενα ονειρα.. Αμεσως οι σκεψεις την κατακλυζουν.. Εκεινος δεν ξερει.. Δεν ξερει τι ειναι να ειναι η τελευταια της σκεψη πριν κοιμηθει και η πρωτη μολις ξυπνησει.. Δεν ξερει τι ειναι να ειναι η πληγη που ανοιγει μολις εκεινη ξεφυγει απο την αγκαλια του ληθαργου.. Δεν ξερει τι ειναι να ξυπναει και η μονη της εννοια να ειναι να καταφερει να ξανακοιμηθει για να μην την πονανε οι χιλιαδες σκεψεις που πλυμμηριζουν το μυαλο της..

"Ξερεις τι ειναι να μην σ' εχω;"

Τον θελει..Πολυ..Οσο δεν μπορει να χωρεσει ο ανθρωπινος νους..
Κι ακομα περισσοτερο...

Κοιταει το χαρτι..


Κλαιει..Συγκινητε.. Απο τις ιδιες της τις λεξεις.. Απο τα ιδια της τα συναισθηματα,που εχοθν μετατραπει σε σημαδια πανω σε ενα κομματι χαρτι.. Και αυτο την τρομαζει. Δεν αντεχει τις ιδιες της τις σκεψεις.. Δεν αντεχει τον ιδιο της τον εαυτο.. Τον καινουργιο.. Τον αδυναμο εαυτο.. Γιατι ο παλιος αγνοειται.. Τον εχει χασει.. Και τρομαζει..

"Μου λειπεις..Νιωσε με.."

Κοιταει τον ουρανο..

"Που ειναι η λυτρωση;
Αραγε την βρηκε κανεις;"

RSS: Θέματα, Σχόλια
Powered by Pathfinder blogs